Sahada ne yapması gerektigini bilmeyen bir takım, aslında yapmak isteyen, ama yapamayan, ozguvenini kaybetmiş bir Fenerbahçe. Gençler hırslı, hiçbir amacı olmayan bu maçtan once ellerini cırparak kendilerine ve arkadaşlarına” hadi başaracagız” diyorlar. Sanırsın ki kümede kalmaya çalışan Fenerbahçe.

 Tecrübelilerin elinde kalan tek şey tecrübe. Roberto arada zorluyor  kaleyi, ama heyecan yaratmaktan çok uzak, youtube dan Bartheze attıgı golu izleyerek ugurlayacagız gibi duruyor bu buyuk topçuyu. Bi de, arada eski Galatasaray maçlarını izlerken kaleciden-barajdan seken frikilerinin tamamlanması var. Bknz: Seni de özledim Lugano. Tek sözüm var sana, gitme, iyiyiz boyle… Gideceksen de soyle, Tuncay geri gelsin,tekniginde hızında değilim, bu zor gunlerde ruh lazım bize.

Derken, bağladım konuyu galiba;

Ben bu tip maçları seviyorum, aradan bir Çubuklu William Wallace çıkar(bazen Tamer Güneyli Gençlerbirliği maçı gibi 1den fazla),” hadi beyler” der arkadaşlarına, tribünlere mi satar arkadaşlarını bilmem ama benim hoşuma gider, gitti, gidecek… Tuncay yapardı bunu, zira kredibilitesi vardı. Yetişemeyecegini kendisinin de bildiği, koca yarı sahada tek başına deliler gibi koşarak top kazanamayacagını bildigi halde koşardı, tribünler de muhteşem bir uğultuyla eşlik ederdi. Göze de batmazdı, zira cok gol atmışlıgı vardı. Her zaman olmasada bazen yapıyordu, yapabilme ihtimali vardı en azından. Fatih Akyel’inkilere benzemiyordu.

Guiza’da da vardı ilk zamanlar o “hadi arkadaşlar” tarzı. Ama ağustos böcegi sendromu, koca sezon 2 maç çevirse, cesareti olacaktı şevklemeye. Şimdi ağlayan cocuk ifadesiyle bekliyor sezon sonunu.

Selçuk…

Dün o denedi. Ama bazı insanlar ilişkilerini iyi yönetemez. Tribunler protestoya başlayınca döndü alkışladı.  Sonrasında ayagına gelen her topta yuhalandı. Ve zinedine zinedine selcuk, top kaptı, adam geçti,  kah ters kanadı gördü, kah top dagıttı, cok iyi oynadı o dakikadan sonra. Tribunlere karşı da olsa isyanı, ben sevdim.

Daha fazlası lazım,

Hedeften kopulmuş boyle sezon sonlarını bu isyanlar güzelleştirir. Tribüne degil de kadere olsa, gol varsın yenilsin, tadından yenmez isyan…

Deli deli koşan, yetişemeyecegi topun peşinden depar atan, rakip sahanın korner bayaragına yakın taç çizgisi kenarında kart görme pahasına kayarak topa giren, kaleciye verilen geri paslara kedi-fare güdüsüyle saldıran birileri çıksın ki, biz de işin romantizm kısmını Feryal Pere’ye bırakıp, tribünde maçımızı izleyelim…

Avukat ve Beşiktaşlı bir arkadaşımla konuşuyorum son zamanlarda ve bugüne kadar şahit olmadığım derecede bir akıl tutulması yaşadığını görüyorum. Belirli ölçüde kişisel (kişisel hazlar, içinde bulunulan ruh hali, vs. vs.)  bir durum olduğunu görmekle birlikte konuyla ilgili Beşiktaş genelinde birşeyler söylemek de mümkün.

Camia olarak bir akıl tutulması yaşıyorlar ki; herhalde büyük hedefleri olan bir camianın en son yaşaması gereken hal bu olsa gerek. Kör olmuş gözlerle, sözümona tüm hedefi ve ihtirası Beşiktaş’ın önüne geçmek, ona bu yarışta yara vermek olan dış mihraklara odaklanmış durumdalar. Yaşadıkları ve pompalamaya çalıştıkları bu paranoyayı olaya tek taraftan bakarak buldukları örneklerle somutlaştırmaya çalışıyorlar. Burada neyin somutlaştımak için yeterli olduğuna bakmak lazım: Ekrana yapıştırılmış ve birbiririne benzeyen pozisyonların 1′er saniyelik kesitleri bu somutlaştırma için yeterli değil bence. Gerçek anlamda bir saf dışı etme çabası varsa bunu somut olarak kimin, ne zaman ve neden yaptığını söylemek gerekiyor. Ligde onlarca örneği bulunabilecek görüntüleri yan yana getirerek hiçbir şeyi ispat edemez, dahası en fazla basit bir hakem hatasından başka bir şey gosteremezsiniz. Bu sadece Y.Demirören’in de istediği, paranoya kültürünün damarlarına işlediği bir camiada, iç kenetlenmeyi sağlar ve sorunlarda odak kaybı yaşatır. Problemli durumdaki yönetimlerin istedikleri Odak kaybı ve kenetlenme başarılı olmak için yeterli değildir.

Kısacası yaşananlara Beşiktaş’ın Trabzonlaşma süreci diyebiliriz.

Başlığı da yeniden diye attık ama ne kadar uzun ömürlü olur bilmem. Ben buraları epey boşlamıştım, aklıma bir şey gelince de uçan hollandalı‘nın forumuna takılıyoruz.

Ama tribündeki koltuk arkadaşları istedi, hareketlendirdik yeniden. Biz maraton üst’ten b blok’tan katılıyoruz ortamlara. Tanıştırayım, inanç, hüseyin (biz ona abaş deriz) ve cem yıldız da buralarda artık. Gün içinde maillerle uğraşmaktansa, düşündüklerimizi buraya yazalım dedik. Yüzleri de biraz bulandırdım, maç günleri bizim bloga, maç sonlarıysa beşiktaş-taksim hattındaki meyhanelere gelen olursa konuk olabilirler bize, o zaman da tanışırız.

Grubun eski icraatlerinden birkaç kare yayınlayıp, hayırlı olsun diyelim..

Dünkü maç ilginç bir hatıra olarak kalacak geçmişimizde, sebepleri başka tabi. Ben başka şey anlatacağım şimdi. Tribünde olan herkes pankartları görmüştür. Türkiye’nin her yerindeki Fenerbahçe derneklerinden gelen (!) “Hep Destek Tam Destek” pankartları..

Ünlem niye mi var? Dün statta yer alan 25-30 pankartın bence hepsi tek bir tornadan ve tek bir finansal kaynakla çıktı. Hatta belli olmasın diye de tüm pankartlarda ayrı ayrı yazı tipleri kullanıldı. Ben statta bu kadar fazla farklı yazı tipli pankart görmemiştim. Ya da herkes ezbere “Arial” kullanmak yerine artistiğe kaçtıysa bilemeyeceğim tabi.

Stattan çıkarken konuştuğumuz konuydu. Aragones’i Fenerbahçe’de başarısız yapacak şey Zeman sendromu olacaktır. Sistem de sistem diye tutturup eldeki kadronun becerilerini farkedemeyen hocalar günümüz futbolunda kaybetmeye mahkumlar maalesef. Kendi kurduğun kadroyla sistem ısrarında olabilirsin, bunda sorun yok. Daum bunu yaparken problem olmadığı gibi. Ama önüne verilen, pek çok adamını doğru dürüst tanımadığın takıma hiç bilmediği şeyleri yaptırmaya çalışırsan, o takımın son 8 maçından 7 puan çıkarabilmesi sürpriz olarak görülmemeli.

Hayır, Zeman’ın inadı yüzünden Sergen’i de ıslıklayıp yolladı bu tribünler, hatta en büyük taraftar futbolcular sahtekardı o zamanlarda. Şimdi de yine oklar onlara doğru çevrilmiş durumda. Uğur’la Kazım vitrinde, Selçuk ve “bu çocuğa bi haller oldu” Gökhan sırada..

Yuh amma çok ara vermişiz. Neyse sezon başladı artık. Biz de başlayalım. Bu yıl bizde ligler geç başladı ya, hoca kıyımına henüz girişmediler saygıdeğer yöneticiler (Lig başlamadan kovulan Hikmet Karaman’ı unutmayalım tabi). 2 maçta da hoca kovulmaz ne de olsa? Ama bu sene Avrupa daha bir acar çıktı. Özellikle premier lig’de iki hocanın değişmesi hakikaten epey ilginç. Keegan gitti, Newcastle için Zico’nun adı geçiyormuş, bilmem doğru mu? West Ham için de Zola ya da Biliç diyorlar. İkisi de güzel gider Hammers’a. UEFA’da da bugün Laudrup haberi çıkmış. Onun da adı yazın epey geçmişti Fotomaç-Fanatik’te. Pek inandırıcı gelmiyordu bana ama bugünkü haberi görünce, Galatasaray’ın neden ikna edememiş olabileceğini düşünmek gerek. Rusya’ya gidiyor efsane. Spartak da Dinamo Kiev’den iki maçta 8 gol yiyince hocaya yol vermişti. Hayırlısı olsun diyelim.

Aziz Yıldırım’ın antrenör tercihleri bugüne kadar hep tartışıldı. Önce Löw, ardından Rıdvan-Zeman-Turhan üçlemesi. Sonra Mustafa Denizli, Lorant-Oğuz-Tamer Güney üçlemesi daha. Daum’la 3 çalkantılı yıl. Zico da iki yıl dayanabildi, sıra Aragones’te.

Bu arada Fenerbahçe’den gidenler de ya dip yapıyor ya da yeniden zirveye oynuyor. Rıdvan’a yorumculuk daha çok yakışıyor. Turhan bir yerde dikiş tutturamadı. Denizli İran’da, Lorant Anadolu’da paslandı. Löw iyi yerlere geldi. Daum için bu yıl önemli bir kriter olacak. Bir de Zeman var işte.

Fenerbahçe’de 4-3-3 inadını kırmadı. 3′ün açıkları Bolic’le Aygün’dü, o derece. 3-5-2 kadrosuna 4-3-3 oynatmaya çalışınca, hele bir de sezon ortasında, sonuc ister istemez hüsran oluyor, Pendik oluyor!

Halbuki buraya özgeçmişindeki Lazio ve Roma referanslarıyla gelmişti. Ancelotti’yi getiremeyen Aziz Yıldırım onu getirmişti İtalya’dan. Postalandıktan sonra yine çizmeye döndü. Napoli’de de başarısız olunca işler zorlaştı. Serie B’de çalıştı. Sonra Lecce ile A’ya dönüş, Brescia’yla Serie B ve son olarak yine Lecce.

İki yıldır ortalarda olmayan Zeman’ın bugün Kızılyıldız’la anlaştığı haberi geldi. Fenerbahçe’den sonra ikinci kez İtalya dışı denemesi. Genç yıldızlar çıkarmasıyla meşhur hocanın neler yapacağını merakla takip ediyor olacağız.

Herkes İstanbul’a gelirken benim yolculuk tersine oldu. Ailevi bir durum nedeniyle Eskişehir’de geçirdim bu güzel günü. Aslında bir bakımdan da farklı bir tattı. En son 12 yıl önce Eskişehir birinci lige yine böyle bir play-off maçı sonrasında çıktığında henüz bir ortaokul öğrencisiydim ve sokaklarında büyüdüğüm şehri öylesine bir coşku içinde ilk kez görmüştüm, bu da ikinci oldu işte.

Aslında önce bunun altını çizelim. İstanbul’a geldim geleli Bağdat Caddesi’nde 4 kez şampiyonluk turu izledim. Ama zaten Bağdat Caddesi’ni Fenerbahçe’yle tanımıştım. Cadde benim için Fenerbahçe, futbol, coşku demekti. Oraya dair en eski anılarım zaten Fenerbahçe ile ilgiliydi.

İşte bu durum Eskişehir’de tam aksine. Sokaklarında büyüdüğüm şehrin böylesine büyük bir coşku içinde olması eski heyecanı tekrar uyandırdı. Zamanında cirit attığımız Kızılcıklı’nın, Doktorlar’ın müthiş bir kalabalığa ev sahipliği yapması hakikaten güzeldi. İnsanlar gece yarılarına kadar sokaklardaydı ve araba kornaları da epey sürdü.

Maçı 15. dakikadan itibaren izleyebildim. Kırmızı kart pozisyonunu göremedim yani. Selçuk Dereli’yi pek sevmem ama maçtan yerden kalkmak istemeyen iki takım oyuncularına pek taviz vermez havadaydı. Boluspor’un gördüğü ikinci kırmızı kart ise (daha doğrusu Ömer’in ikinci sarı kartı) pek haksız sayılmaz. Sonrası zaten tartışılmaz, gerginlik ve sonuçları.

Play-off maçlarının genel anlamıyla pek keyif verdiği söylenemez. Ama zaten bu maçlarda kalite de beklenmemeli. Heyecanın ve stresin dorukta olduğu maçlarda Eskişehirspor yine güldü. Eskişehir’in benim hatırladığım 3. yükselişi ve üçü de play-off lardan geldi (1995 Eses-Aydın, 2006 Eses-Pendik, 2008 Eses-Bolu).

Maç sonrasına geçelim. Maçı izlediğimiz yerden arabayla 7 uzatma dakikasının ikinci dakikasında çıktık. İyi ki de öyle yapmışız, yoksa İstasyon’un ordaki evimize varmak pek mümkün olmayacaktı. Arabayı bırakıp çıktık sokaklara. Kızılcıklı ve Doktorlar Caddesi’ndeki kalabalığa katıldık. Burada da Eskişehir’in sahiplenmesinin tekrar altını çizelim. Bütün gün en olmayacak insanların bile maçtan haberdar ve galibiyet üzerine konuştuğunu duyuyordum zaten. 78 yaşındaki babaannem bile maç üzerine yorum yapıyordu, o derece. Sokaklarda da bu yüzden sadece gençler yoktu. Teyzeler, amcalar, sanki eski günlere geri dönüşe inanır gibi yollardaydı. Eskişehir’i tekrar devler arasında görmek gururdu onlar için.

Şimdi tekrar çıkacağım sokaklara, yüksek ihtimalle bütün dükkanların camları siyah-kırmızı. Bayrak ve forma stoğu çoktan tükenmiştir. Sohbetlerin 3/4′ünü maç kritikleri kaplıyordur. Hatta bu kadronun yetersizliği ve gelecek sene üzerine planlar bile çoktan başlamıştır.

Yazının esas notu ise kardeşim Hakan’a. Yüksek ihtimalle dün direkten dönen toplarda onun parmağı var. 2. Lig B kategorisinde bırakıp gittiği takımı şimdi onun hayal ettiği yerlerde. Hala bizimle olsa seneye neler yapabileceğimizi düşünmek hakikaten üzüyor beni. Abisinin de bir kızı oldu dün, 8 yıl bekleyişten sonra. Şampiyonluğu getiren bebek de onun kanından yani.

Futbolu futbol olduğu için seven şehre güzel bir hediye kısacası. Kemal amcanın yardımları çok konuşulacak belki. İşin komik kısmı ise Eses’in galibiyet golünü aradığı dakikalarda statta Tayyip Erdoğan’ın miting veriyor olmasıydı. Şehirden akan onbinler İnönü’de, kalan onbinler televizyon ya da radyo başındayken başbakan kalan kuru kalabalığa bir şeyler anlatmaya çalışıyordu.

Fazla ihmal ettik şehrin takımını, seneye mesaimiz var anlaşılan. Belki kaybetmeye yüz tuttuğumuz heyecanı da tekrar yakalamamızı sağlarlar, kimbilir?

Dün memleketimizin takımını desteğe gittik İnönü’ye. Epey kalabalıktı ortalık. Kapalı hınca hınç doluydu ve tabi oturmak ne mümkün. Kapalının üstündeki locaya alınan ve orada bayrak sallayan Diyarbakırlılar’dan başka da problem yoktu maç başlayana kadar. Maç sırasındaki gerginliklerin neden olduğunu anlayamadık ama olayın içinde birkaç BJK Çarşı kaşkolu taşıyan adam gördüm. Neyse..

Oldukça keyifsiz bir maçtı. İki takım da hata yapmamak için o kadar kısır oynadı ki. Kaleciler ilk devreden itibaren vakit çalmaya çabaladı, bekler ileri çıkmaya korktu. Orta saha elemanları ayağına gelen topu şişirdi. Antrenörler de 105 dakka boyunca penaltıları düşünüp oyuncu değiştirmeye korktular ve 34 haftalık sezonun ardından 120 dakika boyunca stres ve yorgunlukla  boğuşan oyuncular maçın daha da kötüye gitmesine yardımcı oldular.

Beklenen oldu iş penaltılara kaldı. Şadi kaçırdı, Eses kazandı. Buraya kadar her şey güzel. Eses pazar finalde Bolu’yu devirirse 12 yıllık hasrete son verecek. Umuyoruz ki öyle olsun.

En sinir bozucu şey ise çıkışta yaşandı. Zaten penaltı kaçar kaçmaz Diyarbakır taraftarı çıkmaya başladı. Eses taraftarı ise zaferin mutluluğunu yaşadı. Biz ise kapıya yöneldiğimizde dışarıya çıkamayacağımızı öğrendik. Yarı yarıya ayrılmış tribünlerde Eskişehir seyircisine deplasman taraftarı eziyeti yaşatılıyordu. Zaten 23:45′te bitmiş maçın ardından kapılarda 00:20′ye kadar bekletildi insanlar. Konuyla ilgili muattap bulamıyordunuz. Polislerin ikna edemeyen yanıtları ve hep aynı klişe: “Bize emir bu şekilde verildi.”  Düşünün, içerde 15 bin adam var.  Saat gece 12′yi geçmiş.  İnönü gibi koruması ve tribün çıkışları gayet kolay organize edilebilir bir stattasınız ve 35 dakika bekletiliyorsunuz. İnsanlar zaten sabahın köründe Eskişehir’den yola çıkıp 6 saatlik yoldan gelmiş, 3 saat de maçta ayakta bekletilmiş ve 6 saat daha yola gidecekler. Bonus hediye olarak onlara yarım saat eziyet sunuyorsunuz ve sonrasında televizyonlar başına geçip tribünlerimiz neden boş, seyirci neden maça gelmiyor diyorsunuz.

Bir kez daha şuna ikna oldum ki tribünlerden polis çıkmadan, güvenlik işi “spor profesyoneli” kişilere teslim edilmeden bir adım daha ileriye gidemeyiz. Ne yazık ki..

Biz burada hala şu olsundu bu olsundu, bu niye yok diye tartışıyoruz. Tartışmalar da kısır ama. O olsun peki de, kim olmasın. İşin aslı şu, şu anda Türkiye’de 10 tane hiçbir şekilde kadrodan çıkaramayacağınız oyuncu var. Geri kalan 16 kişi ise dışarıdan bi 8-9 futbolcuyu daha içine katacağınız 25 kişilik geniş bir havuz ortaya çıkarıyor. Yani buradan seçilen herhangi 16’sı sonunda kalan 9 için bunlar niye yok yaygaraları zaten kopacaktı. Ümit Karan olup Semih ya da Halil olmasa mesela. Ya da Giray olsa kadroda Gökhan Zan olmasa, vs.

Bence bu dengeli takım olayı çok işimize yarayacak. Her an herkesin oynayabileceği dinamik bir kadroyla gidiyoruz İsviçre’ye. Bu takım vasat götürmez işi. Ya tavan yapar, ya dip. Ben yine de işlerin yaver gideceğini düşünüyorum, belki de bizzat olay yerinde takımı takipte olacağımdan, sadece ümit ediyorumdur, göreceğiz.

O değil de İsveç de ne kısırmış kardeşim. Adamlar 7-8 aydır oynamayan, Galatasaraylılar’ın bile unuttuğu Linderoth’u çağırmış kadroya. Forvette de Larsson var! Linderoth sağlık testini geçemezse Bakırcıoğlu gidecekmiş. Bence ilerde Elmander’in yerine Kennet Andersson daha iyi bir seçim olabilirdi!