Dün memleketimizin takımını desteğe gittik İnönü’ye. Epey kalabalıktı ortalık. Kapalı hınca hınç doluydu ve tabi oturmak ne mümkün. Kapalının üstündeki locaya alınan ve orada bayrak sallayan Diyarbakırlılar’dan başka da problem yoktu maç başlayana kadar. Maç sırasındaki gerginliklerin neden olduğunu anlayamadık ama olayın içinde birkaç BJK Çarşı kaşkolu taşıyan adam gördüm. Neyse..

Oldukça keyifsiz bir maçtı. İki takım da hata yapmamak için o kadar kısır oynadı ki. Kaleciler ilk devreden itibaren vakit çalmaya çabaladı, bekler ileri çıkmaya korktu. Orta saha elemanları ayağına gelen topu şişirdi. Antrenörler de 105 dakka boyunca penaltıları düşünüp oyuncu değiştirmeye korktular ve 34 haftalık sezonun ardından 120 dakika boyunca stres ve yorgunlukla  boğuşan oyuncular maçın daha da kötüye gitmesine yardımcı oldular.

Beklenen oldu iş penaltılara kaldı. Şadi kaçırdı, Eses kazandı. Buraya kadar her şey güzel. Eses pazar finalde Bolu’yu devirirse 12 yıllık hasrete son verecek. Umuyoruz ki öyle olsun.

En sinir bozucu şey ise çıkışta yaşandı. Zaten penaltı kaçar kaçmaz Diyarbakır taraftarı çıkmaya başladı. Eses taraftarı ise zaferin mutluluğunu yaşadı. Biz ise kapıya yöneldiğimizde dışarıya çıkamayacağımızı öğrendik. Yarı yarıya ayrılmış tribünlerde Eskişehir seyircisine deplasman taraftarı eziyeti yaşatılıyordu. Zaten 23:45′te bitmiş maçın ardından kapılarda 00:20′ye kadar bekletildi insanlar. Konuyla ilgili muattap bulamıyordunuz. Polislerin ikna edemeyen yanıtları ve hep aynı klişe: “Bize emir bu şekilde verildi.”  Düşünün, içerde 15 bin adam var.  Saat gece 12′yi geçmiş.  İnönü gibi koruması ve tribün çıkışları gayet kolay organize edilebilir bir stattasınız ve 35 dakika bekletiliyorsunuz. İnsanlar zaten sabahın köründe Eskişehir’den yola çıkıp 6 saatlik yoldan gelmiş, 3 saat de maçta ayakta bekletilmiş ve 6 saat daha yola gidecekler. Bonus hediye olarak onlara yarım saat eziyet sunuyorsunuz ve sonrasında televizyonlar başına geçip tribünlerimiz neden boş, seyirci neden maça gelmiyor diyorsunuz.

Bir kez daha şuna ikna oldum ki tribünlerden polis çıkmadan, güvenlik işi “spor profesyoneli” kişilere teslim edilmeden bir adım daha ileriye gidemeyiz. Ne yazık ki..

Biz burada hala şu olsundu bu olsundu, bu niye yok diye tartışıyoruz. Tartışmalar da kısır ama. O olsun peki de, kim olmasın. İşin aslı şu, şu anda Türkiye’de 10 tane hiçbir şekilde kadrodan çıkaramayacağınız oyuncu var. Geri kalan 16 kişi ise dışarıdan bi 8-9 futbolcuyu daha içine katacağınız 25 kişilik geniş bir havuz ortaya çıkarıyor. Yani buradan seçilen herhangi 16’sı sonunda kalan 9 için bunlar niye yok yaygaraları zaten kopacaktı. Ümit Karan olup Semih ya da Halil olmasa mesela. Ya da Giray olsa kadroda Gökhan Zan olmasa, vs.

Bence bu dengeli takım olayı çok işimize yarayacak. Her an herkesin oynayabileceği dinamik bir kadroyla gidiyoruz İsviçre’ye. Bu takım vasat götürmez işi. Ya tavan yapar, ya dip. Ben yine de işlerin yaver gideceğini düşünüyorum, belki de bizzat olay yerinde takımı takipte olacağımdan, sadece ümit ediyorumdur, göreceğiz.

O değil de İsveç de ne kısırmış kardeşim. Adamlar 7-8 aydır oynamayan, Galatasaraylılar’ın bile unuttuğu Linderoth’u çağırmış kadroya. Forvette de Larsson var! Linderoth sağlık testini geçemezse Bakırcıoğlu gidecekmiş. Bence ilerde Elmander’in yerine Kennet Andersson daha iyi bir seçim olabilirdi!

Uefa Kupası finali için hazırlanmış çalışma. Liam Spencer imzası var resimde. Hoşuma gitti.

Henüz 26′ymış. Bu dünyada pek sakınmadığı gollerini artık öbür dünyanın liglerinde atmaya devam edecek.

Her ölüm erken ölümdür
Biliyorum tanrım…

Federasyon, dün 29 Nisan kararlı cezaları yayınlamış. Epeydir bu kadar uzun bir liste görmüyordum. 35 tane karar almışlar, toplamda kesilen ceza 228.000 YTL. Paralar da direk iddaa’dan alındığı için alınamama gibi bir risk de yok. Portekiz maçı masrafları çıktı!

Yalnız acaip olan Aksarayspor’un aldığı cezalar. 20 Nisan’daki Batman Petrol maçı yüzünden 3 maç seyircisiz oynama ve 20.000 YTL ceza almışlar. Ayrıca akreditasyonsuz katılımdan 1.000 YTL, başkanları cezalı olmasına rağmen akredite yerde gezdiğinden 10.000 YTL ceza almışlar. Başkan bu ihlal yüzünden sürekli hak mahrumiyeti ve 30.000 YTL ceza daha almış. Oyuncu Hasan Dülgeroğlu 3 maç, Eser Akbaş ise hakeme saldırıdan 10 maç ceza almış. İdareci Erdoğan Ateş ise kendi akreditasyon kartını başkasına kullandırdığından 15 gün hak mahrumiyeti ile cezalandırılmış. Maşallah!

Önce Avram Grant’le geldi gündeme. Jose’den sonrası duman diye bekledi milyonlar. Premier Ligin bitimine iki hafta var ve Grant’in Chelsea’si ManUnited’ı yakaladı. Öbür taraftan da Galatasaray! Feldkamp’ın istifasının ardından adı duyulmamış Cevat Güler’e kaldı takım ve o da son 2 haftaya 3 puan farkla lider giriyor. Ama esas bomba bu yıl Bank Asya 1. Lig’de patlıyor. Son 2 haftaya birer puan farkla ilk dörtte giren takımların tamamı antrenör değiştiren takımlar!

Lider Kocaeli, Fuat Yaman’la başladığı sezonda ligin kaderini belirleyen maçta Eskişehirspor’u Kayhan Çubuklu’nun yönetiminde yenmişti. Son 3 haftaya ise Engin İpekoğlu ile giriyorlar. Antalyaspor Ümit Turmuş’un ardından Mart ayında göreve Hikmet Karaman’ı getirdi. Eskişehirspor Metin Diyadin’i gönderip Bursa’nın imparatoru Biyedic’le yola devam etmeye çalışıyor. Sakarya da modaya uydu ve son 3 haftada alınan mağlubiyetlerin ardından Hüsnü Özkara da Sakarya’dan ayrıldı. Ligden çıkacak iki takımın da sezon içinde antrenör değiştiren takımlar olacağı kesin artık. Umarız gelecek yıllarda takımlar bu sezonki sonuçları örnek almazlar!

Ne kadar çok seviyoruz kaybetmeyi bile yüceltmeyi? Olgunlukla saçmalamak arasındaki ince çizgiyi ne kadar çok aşıyoruz? Çeyrek finalde elendik, Chelsea’ye elendik ama, hakem de takdir haklarını Chelsea’den yana kullandı diyebiliyoruz mesela yüzsüzce. Galatasaray Fener’i yendi ama tribünde açılan pankart PKK renkleri diyorlar hiç utanmadan. Düşenler de şerefli düşer bu ülkede, çünkü yaygın bir inanışa göre bu ülkede şerefsizler hep kazanırlar. Ama o şerefsizlerin kim olduğu hala tesbit edilememiştir.

Gelelim beni bunları yazmaya iten sebebe. Rize düştü ya geçen hafta sonu, konuşmuş başkan!

”Yenildiğimiz için üzgünüz. Belki küme düştük. Bu maçtan önce Gençlerbirliği yöneticileri Kayserispor’un yedekleriyle maça çıkacağını dile getirdiler. Biz sahada oynayıp, sahada kazanır veya kaybederiz. Ben kimseye un satmadım. Düşmüş bir takımın başkanı olarak şunları söylüyorum. Küme düşmemiz kesinleşti, şerefsizce ayakta kalacağıma şereflice düşerim daha iyi.”

Şimdi başkanı tanımam etmem. Ama Rize’yi senelerdir izliyoruz işte. Yıllardır düşmekten son anda kurtulan, her yıl bir sürü hoca ve oyuncu değiştiren takımın başkanı sanki her şey bir maçta değişirmiş gibi mazeret olarak bunları sunuyor bizlere. Yukarıdaki fotoğraf sezon başında çekilmiş. Bir araba adam getirmişler takıma yine. Topu topu 7 galibiyet 8 beraberlikleri var. Ve düşünce şereflice düşüyorlar. Nasıl oluyor bu şerefli düşüş. Ne kazandırıyor? Sezona Samet Aybaba’yla başlamışlar. Sonra Susic’i getirmişler, sonra onu gönderip Erdoğan Arıca’yı getirmişler. Ne olmasını bekliyorlardı ki? Şerefli 9.luk falan almayı mı?

Üçüncü şerefli düşen takım da Manisa olacak çok büyük ihtimalle. Onların açıklamalarını da sabırsızlıkla bekliyoruz.

Bir seneye bu kadar heyecan fazlaydı (ki aslına bakarsanız hala bitmiş değil), ve en sonunda Fenerbahçe fena patladı. 2000′li yıllardaki yükseliş, özellikle son 2-3 yıldır derbilerdeki hakimiyet dün sözde kaldı. Galatasaray Fenerbahçe’yi tam da oynaması gereken bir oyunla devirdi. Son iki haftaya 3 puan farkla girmek şampiyonluğun anahtarını veriyor ellerine.

Maçın teorik açıdan kimseyi şaşırtmadığını söyleyebiliriz. İki takım da bir haftadır konuşulduğu gibi sahadaydı, Lincoln’ün sakatlığı dışında. Lincoln’ün oynamaması kime yaradı derseniz belki bu kısım biraz kafa karıştırabilir. Lincoln’ün sahada olması muhtemelen ortadaki çok koşan üçlüden birini dışarıda bırakacaktı ve bu da Fenerbahçe’nin sıkışmasını önleyen oyuncu vazifesindeki Maldonado’yu rahatlatabilirdi. Maldonado yoğun baskı sonunda zorda kaldı ve Aurelio’nun da kötü oyunuyla Fenerbahçe orta sahası maç boyu savruk görüntüsünden bir türlü sıyrılamadı.

Aslına bakarsanız bizim gördüklerimizi Zico görmüyor değildi. Fenerbahçe’nin en havalı yerleri, kanatları işlemekten çok uzaktı. Sabri’nin gayretli oyunu, Hakan Balta ve Arda’nın dikkati Fenerbahçe’nin planlarını alt üst etti. Ama bir de bahtsızlığı vardı Fenerbahçe’nin. İlk yarıda Lugano ve Volkan sakatlandı. Lugano değişmek zorunda kaldı, Volkan ise kahramanlık yaptı aklınca. Ama onun çıkmıyor olması, Fenerbahçe’nin potansiyel bir değişiklikle maça devam etmesi anlamına da geliyordu. Bu yüzden istenilen hamleler yapılamadı. Örneğin ilk yarı sonunda Volkan sakat olmasa, Lugano çıkmamış olsa Selçuk-Maldonado değişikliğine gidilebilirdi (Zico gider miydi, orasını bilemem) ama temkinli davranmak zorunda kalındı.

Galatasaray, çok mu şahane oynadı? Bence Galatasaray kupa maçlarındaki performansının bile gerisindeydi. Ama öte yandan o maçlarda olmadığı kadar iştahlıydı. Oyun formasyonu, pozisyon üretimi açısından çok da iyi oldukları söylenemez. Ama Zico’nun da altını çizdiği gibi her oyuncunun takımı için ekstra bir şeyler yapmaya çalışması aradaki ciddi farkı yarattı.

Kötü bir futbol maçıydı, heyecansız bir maç olsa unutmak isteyeceğimiz bir 90 dakika olarak bile adlandırabilirdik. Ancak böylesine kritik maçlardan 3 puanı koparmayı bir şekilde başarmak, sezonun meyvesini sunuyor takımların önüne. Galatasaray da bu meyvenin tadını çıkarıyor işte. Gerçi hala enteresan 2 hafta bekliyor bizi. Ülkemizde son haftalarda şampiyonun değişmesine pek alışkın değiliz ama 2006 hatırası pek taze olduğundan olmaması için de bir sebep yok diyoruz. 3 takımın nefes nefese gireceği bir son hafta gayet mümkün yani. 76′şar puanla Fenerbahçe Trabzon’a, Sivas Ankara’ya gidebilir, Galatasaray da evinde küçük Gençler’le karşılaşabilir.

Yine de Galatasaray, yine böylesine kötü geçirdiği bir sezondan şampiyonluk çıkarmaya çok yakın. Fenerbahçe’nin bazı alanlarda farkı açtığı düşünülürken, en büyük hediye olan şampiyonluk konusunda hem 2006′da hem 2008′de fire vermesi gerçekten travma yaratabilecek iki hatıra olabilir. Ezeli rakibini üstüste alabileceği 5 şampiyonlukla dibe gönderme şansı varken bu 5 yılın arasına 2 tane son anda kaçırdığı kupa sokması Fenerbahçe açısından gerçek bir dönüm noktası olabilir. Taraftarın da zaferle felaket arasında nasıl ince bir çizgi üzerinde dans ettiğini de çok iyi gördük.

Özetlemek gerek artık. Avantaj Galatasaray’da ama şampiyonluğun dışında şampiyonlar ligi ve UEFA kupası biletleri için de çok büyük bir savaş olacak son 2 haftada. Sabırsızlıkla bekliyoruz.

Fenerbahçe’nin Chelsea ile oynadığı iki maçta Fenerbahçe’den tek bir oyuncunun bile sarı kart görmemesi futbolumuzda pek alışık olmadığımız bir hadiseydi. Pek çok futbol yorumcusuna göre Türkiye’de 2-3 haftada bir kırmızı kart görmesi gereken Diego Lugano, üstelik Didier Drogba’yı savunurken hem de gayet sert savunurken tek bir sarı kart bile görmemişti. Yarı final maçlarında da pek az sarı kart gösterilince geçmişe dönüp bir araştırma yapayım dedim.

Oynanan 8 çeyrek final maçında sadece 20 sarı kart gösterilmiş, kırmızı kart ise hiç gösterilmemiş. Yani ortalama maç başına 2,5 sarı kart. Daha ilginci bu 20 sarı kartın 12 tanesi Schalke-Barcelona eşleşmesinde kullanılmış. 9 tanesi ise ilk Gelsenkirchen’deki maçta Vassaras tarafından gösterilmiş. Bu maç hariç toplam 11 kart var yani, 7 maçta gösterilen. Bu kartların pek çoğu da son 10 dakikalarda süre çalmak isteyen oyunculara gösterilen kartlar.

Yarı finalde oynanan 2 maçta sadece 3 kart gösterilmiş. İkisi Barcelona-ManU maçında, diğeri ise 90+3′te Terry’nin gördüğü kart.

Biraz daha geriye, ikinci tura gidelim. 16 maçta 68 sarı 4 kırmızı gösterilmiş. Bu turda karne kabarık. Ortalama 4,25 sarı, 0,25 kırmızı maç başına. İlginç olansa şu. Celtic-Barcelona ve Lyon-ManU eşleşmelerinde iki maçta gösterilen toplam kart sayısı: 0. Karneyi kabartan kartlar, Roma-Real Madrid eşleşmesinin ikinci maçında gösterilen 11 sarı+1 kırmızı ile Liverpool-Inter eşleşmesinin ikinci maçında gösterilen 9 sarı+1 kırmızı kartlar. Fenerbahçe-Sevilla eşleşmesinde ise 6+7 toplam 13 sarı kart gösterilmiş.

Kısaca üzerinden geçelim, UEFA’nın ciddi olarak sarı kartları azaltma eğiliminde olduğunu söyleyebiliriz. Geçen yıl çeyrek finallerde 29 sarı, 2 kırmızı kart çıkmış mesela, yarı finallerde ise 11 sarı kart! Bir önceki yıl ise çeyrek finalde 32 sarı, 3 kırmızı çıkarken, yarı finalde 10 sarı kart çıkmış.

Sanırım bu fikrin gerçek olup olmadığını Euro 2008′de daha iyi görebileceğiz.